Rozwód

Rozwód - podstawowe informacje:

W sytuacji gdy między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód. Orzeczenie rozwodu skutkuje ustaniem małżeństwa.

 

Orzekając rozwód sąd orzeka także czy i który z małżonków jest winny rozkładu pożycia i rozpadu małżeństwa. Jednak na zgodne żądanie małżonków sąd zaniecha orzekania o winie, wówczas sytuację taką traktuje się jakby żadne z małżonków nie ponosił winy za rozpad małżeństwa. Orzeczenie przy rozwodzie o winie jednego z małżonków ma dalekosiężne skutki, bowiem na podstawie art. 60 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego, na małżonka uznanego przez sąd za wyłącznie winnego rozpadu małżeństwa, można nałożyć obowiązki alimentacyjne na rzecz drugiego z rozwiedzionych małżonków. Jest to więc obowiązek alimentacyjne niezależny od obowiązku łożenia alimentów na dzieci. Rozwód może zostać orzeczony po uwzględnieniu pozwu, który należy złożyć do Sądu Okręgowego na obszarze którego oboje małżonkowie mieli miejsce zamieszkania, jeśli choć jeden z nich nadal tam zamieszkuje. Jeżeli jednak małżonkowie nie mieli wspólnego miejsca zamieszkania lub żadne z nich już nie mieszka w takim mieszkaniu, wówczas pozew wnosi się do sądu właściwego dla miejsca zamieszkania pozwanego. Opłata od pozwu wynosi 600 złotych i powinna zostać uiszczona na rachunek bankowy właściwego Sądu Okręgowego. Dowód uiszczenia opłaty należy dołączyć do pozwu.

 

W wyroku orzekającym o rozwiązaniu małżeństwa przez rozwód, sąd orzeka również o:

1) władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem i o kontaktach rodziców z dzieckiem;

2) o obowiązkach ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka;

3) o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania małżonków. W wyjątkowych wypadkach na żądanie jednego z małżonków sąd może orzec eksmisję drugiego z małżonków jeżeli swym rażącym postępowaniem uniemożliwia on wspólne zamieszkiwanie;

 

sąd może na wniosek jednego z małżonków dokonać w wyroku rozwodowym podziału majątku wspólnego, jeżeli dokonanie tego podziału nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu.

Jednak nawet pomimo zaistnienia zupełnego i trwałego rozkładu pożycia, sąd może uznać rozwód za niedopuszczalny, jeżeli zajdzie jedna z trzech poniższych przesłanek:

1) wskutek rozwodu miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków;

2) jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego;

3) jeżeli rozwodu żąda małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód, albo że odmowa jego zgody na rozwód jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego;

 

Przesłanka niedopuszczalności rozwodu z zasadami współżycia społecznego jest dość ogólna i powinna być zawsze szczegółowo badana w konkretnej sprawie. Wyjaśnienia interpretacji podjął się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 18 marca 1968 r. gdzie stwierdził między innymi, że "" Podobnie w przypadku przesłanki "dobra wspólnych małoletnich dzieci" należy oceniać okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę również odczucia dziecka, oraz to czy zupełny rozkład pożycia oraz relacje między rodzicami mają wpływ i jaki na dziecko i jego proces wychowania.

 

Czytaj dalej na temat rozwodów...

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie bilingów i podsłuchów

W dniu 30 lipca 2014r Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie zasad inwigilacji, pozyskiwania danych oraz ich przetwarzania i przechowywania przez służby. Stwierdził niekonstytucyjność przepisów określających katalog informacji o jednostce zbieranych za pomocą środków technicznych w działaniach operacyjnych oraz zasady przetwarzania zebranych danych, które nie mają znaczenia dla toczącego się postępowania. Trybunał uznał, że przepisy są nieprecyzyjne, podkreślił również brak niezależnego organu kontrolującego zasadność ich pozyskiwania.

 

Komentarz:

Przypomnijmy, iż chodzi o przepisy w ustawach między innymi o Policji, uprawniające służby do pozyskiwania danych osobowych osób korzystających z sieci Internet lub z usług telefonicznych. Dane osobowe o użytkownikach sieci, służby pozyskują od operatorów telekomunikacyjnych, którzy mają obowiązek ich przechowywania w zakresie i przez czas wskazany w ustawie Prawo telekomunikacyjne. Okres przechowywania tzw danych retencyjnych wynosi obecnie 12 miesięcy (został skrócony z 24 miesięcy). Po upływie tego okresu dane o użytkowniku sieci np. dane o adresie IP umożliwiające identyfikację osoby logującej się w Internecie, powinny zostać usunięte. Policja nie może więc pozyskiwać danych dotyczących użytkownika internetu jeżeli od daty ostatniego zalogowania upłynęło 12 miesięcy. Ponadto dane osobowe abonentów korzystających z sieci internet lub telefonów objęte są tajemnicą telekomunikacyjną a ich pozyskiwanie powinno stanowić wyjątek od reguły określającej te dane jako poufne. Pozyskiwanie danych klientów powinno więc nastąpić jedynie na podstawie przepisów prawa ściśle określających uprawnienia służby oraz tryb i zakres ich pozyskiwania. W przypadku Policji przepisem takim jest art. 20C ustawy o Policji, który został zakwestionowany omawianym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego w zakresie w jakim przepis ten nie przewiduje niezależnej kontroli udostępniania danych telekomunikacyjnych. Często po dane sięgają organy lub instytucje, które swoje uprawnienie do pozyskiwania danych objętych tajemnicą telekomunikacyjna wywodzą z ogólnych przepisów prawa bądź nie przestrzegają ustalonego w przepisach trybu ich pozyskiwania (komornicy sądowi, Prokuratura). Odnosząc powyższe do wspomnianego art. 20c Ustawy o Policji należy podkreślić, iż nie każdy funkcjonariusz jest uprawniony do pozyskania danych osobowych użytkownika sieci, ale wyłącznie ten który:

1) posiada pisemne upoważnienie Komendanta Głównego Policji lub Komendanta wojewódzkiego Policji albo osoby przez nich upoważnionej;

2) został imiennie wskazany w pisemnym wniosku Komendanta Głównego lub wojewódzkiego Policji lub osób przez nich upoważnionych;

 

Problemem praktycznym jest również brak jakiejkolwiek kontroli nad przetwarzaniem pozyskanych danych np. po zakończeniu postępowania karnego.

 

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego a tym samym utrata mocy wiążącej zakwestionowanych przepisów, wejdą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia wyroku.

Adw. Sebastian Papaj

ZUS kwestionuje wysokość składek z umów cywilnoprawnych

ZUS sprawdza wysokość składek z umów cywilnoprawnych i występuje z roszczeniami przeciwko przedsiębiorcom

Czytaj więcej...

linki do stron WWW - wyrok Trybunału UE

W dniu 13 lutego 2014r. Trybunał Sprawiedliwości UE wydał orzeczenie prejudycjalne dotyczące linków internetowych umożliwiających dostęp do utworów chronionych.

Czytaj więcej...